Oude bekenden
Door Hans van der Kamp | 4 March, 2010
Mijn werk als fotograaf is moeilijk uit te leggen aan anderen. Van oude bekenden die mij via Google gezocht hebben ontvang ik zo nu en dan vreemde berichten met teksten als: “Zo, jij bent ook geen spat veranderd!”
Ze doelen daarmee niet op de boven mijn cv geplaatste gekookte varkenskop, die cineasten en fotografen boven de dertig nu eenmaal kenmerkt – om Gerard Reve eens vrij te citeren – maar op de hoeveelheid naakt in mijn werk.
Naakt = neuken + neuken = lachuh!!!
Met de uitspraak dat ik niet veranderd zou zijn doelt men op het feit dat ik in mijn leven nogal stevig in de rondte heb geneukt. Zelf ben ik daar in het geheel niet trots op, maar als die vroegere obsessies van mij bij een ander een glimlach op het gezicht weten te toveren, dan vind ik dat best.
Ga ik zelf uitleggen waar mijn werk over gaat, dan wordt het nog ingewikkelder en valt er helemaal niets meer te lachen, dus u mag hier afhaken.
Ik zie mezelf bovenal als een studiofotograaf. Zo veilig als ik mij in de studio voel, zo onzeker beweeg ik mij op locatie. De zon doet nooit wat ik wil, ik kan benodigde accessoires in mijn cameratas nooit snel genoeg lokaliseren en bovenal heb ik het benauwende gevoel de situatie niet in de hand te hebben.
Nu werken de meeste studiofotografen in opdracht aan afgeronde producties die misschien, zoals in de reclame vaak gebeurt, jaarlijks of per seizoen terugkeren.
Voor mij gelden andere wetten. Ik kies mijn eigen projecten en besluit daar zo lang als ik gemotiveerd blijf aan door te werken. Die projecten zijn slechts ten dele gebaseerd op een thema. Eerder heb ik een specifieke groep mensen op het oog. Zo’n project kan een jaar duren, soms wel twee jaar totdat ik mijn project volledig heb uitgeput. Geen seconde eerder, want mijn hoofd heeft bij het starten van zo’n project met honderde vragen vol gezeten en die vragen moeten beantwoord worden, coûte que coûte.
Wie stevig in de rondte heeft geneukt, heeft geen ervaring met een levenslange relatie en zelfs de korter durende relaties blijken vaak achteraf toch niet zo diepgaand te zijn geweest. Ik lijd niet onder die conclusie, want ik realiseer me tegelijkertijd dat ik wel oorverdovend veel lol heb gehad in het mislukken als keurig aangepaste, professionele echtgenoot.
Het lag eigenlijk voor de hand dat ik vroeg of laat een project zou aangaan waarin stellen die lang samen zijn centraal zouden staan. Op de een of andere manier heb ik ervoor gekozen niet huis aan huis te gaan aanbellen om keurige mensen op de bank te fotograferen, maar heb ik mij voornamelijk gericht op een groep mensen van middelbare leeftijd die zichzelf als “swingers” omschrijven.
Ze hebben hun eigen taal. Ze praten over wappen of niet wappen, ze gebruiken het woord “klik” vaker dan mijn camera het geluid kan reproduceren. Ze weten precies wat een “verdwaalde hand” is en alle vrouwen zijn vanaf hun jeugd al “bischierig” en vrijwel alle mannen homofoob.
Deze mensen wijken verder vrijwel niet af van de gemiddelde Nederlander. Ze zijn meestal op middelbare leeftijd, de kinderen zijn (bijna) de deur uit en zij storten zich met overgave op wat zij vermoeden dat zij in hun leven tekort zijn gekomen. Een volmaakt legitieme actie, wat mij betreft.
Omdat ik echter zelf qua seks in mijn leven zeker niets tekort gekomen ben, was het wel zwaar om de logica achter hun gedachten te volgen. Ik denk dat ik zo’n 40 stellen op bezoek heb gehad, waarvan ik er 30 (?) heb gefotografeerd.
Hoewel ik deze serie een van de meest fascinerende vond van mijn carriere tot nu toe en mij opperbest voelde, bleek ik al snel op de zenuwen te gaan werken van mijn meest directe omgeving.
Vraag nooit iemand die aan het bevallen is van een negenponds baby om er even de rem op te zetten. Ik werd zo godvergeten kwaad dat ik de studio, tevens mijn onderdak, heb verlaten en vooralsnog niet meer ben terug gekeerd. Nu meer dan twee weken later ben ik nog steeds razend.
Naar de foto’s durf ik niet eens meer te kijken. Opeens snap ik waarom die langere projecten zo uitputtend kunnen zijn. Ik heb me wel al die tijd moeten verplaatsen in zaken die mij eigenlijk niet zo bezighouden. Ik was voortdurend niet op zoek temidden van compulsieve zoekers. Men kan een hoop op mij tegen hebben, maar ik weet altijd precies wat ik zoek en op die ene missende sok na vind ik ook steevast wat ik zoek.
[ wellicht bij een andere gelegenheid meer ]
Rubriek(en): Fotografie | Geen reacties »
Amea
Door Hans van der Kamp | 20 February, 2010
Ergens op het hoogtepunt van de recessie heb ik in blinde overmoed gesteld dat het door mij in 1996 opgerichte Amea tegen de wetten van de verdrukking in uitgebreid zou worden. Twee maanden later dan aangekondigd is me dat gelukt. Die overschrijding van de deadline heeft niemand echt verrast, maar zelf zit ik nog steeds met open mond en grote ogen naar het resultaat te kijken. Ik roep namelijk wel eens vaker wat als het om Amea gaat. In de praktijk blink ik echter meestal uit in passiviteit als het die site(s) betreft. Nu staat die immense site toch maar in de top drie van Google te schitteren op meer trefwoorden dan ik hier kan weergeven.
2009 was het eerste volle jaar dat de site geen enkele inhoudelijke update kende, terwijl het bezoekersaantal bleef stijgen. Een luxeprobleem, maar echt motiverend is het niet na vijftien jaar aan zo’n site gewerkt te hebben in de waan dat al je mooie inspanningen direct gekoppeld waren aan de hoogte van het aantal bezoekers.
Daarnaast vond ik dat Amea genoeg navolging had gehad in bijna gelijknamige sites met vrijwel identieke content, dus ik verplaatste al mijn energie naar de fotografie en meer dan eens stond ik op het punt de stekker uit die sites te trekken. Waarschijnlijk werd ik daarbij een handje geholpen door het feit dat ik tot driemaal toe ergens als The Pope of Erotic Art werd omschreven.
Verbluffend eigenlijk, als je zo’n site ooit als grap hebt opgezet. Mensen twijfelen vaak of het wel zo is gegaan, maar alleen die naam al: World Museum of Erotic Art. Die kan toch door niemand serieus genomen worden? Toegegeven, ik ben niet altijd een voorloper op het vlak van goede smaak, maar die naam gaat zelfs mij te ver. Dat ik er vervolgens nog eens schaamteloos “AMEA” aan toe heb gevoegd (afkorting van Amsterdam Museum of Erotic Art) zodat de site boven aan alfabetisch geordende directories eindigt, zou ook veelzeggend moeten zijn.
Toch was dat in 1996 genoeg om door Yahoo en het Louvre erkend en gelinkt te worden.
Inmiddels ben ik wel bijzonder trots op de nieuwe site en bloeit mijn enthousiasme weer volledig op. Mijn levenspartner vond – achteraf – dat ik mijn prioriteiten ergens anders had kunnen leggen, maar zo iemand naast je die met gepaste regelmaat in de contramine is heeft ook z’n charme. Anders was ik mogelijk gesmoord in de complimenten, zonder daarbij op de nivellerende steun van een betrouwbare tegenhanger te kunnen terugvallen.
Er is immers – met de Nederlandse politiek als grote uitzondering – te weinig beenruimte voor kleine mensen met grote gedachten. Daarom zou ik als oude man tot slot een wijze raad willen geven aan jonge mensen die met content, graphics en code op de wereldwijde stekkerdoos gaan werken.
Begin NOOIT aan een site als grap. Alles wat op het Internet met lariekoek als hoofdschotel geserveerd wordt, kan niet anders dan een succes worden en voordat je het weet zit je bijna twee decennia later nog met een stijve rug in een bureaustoel 16 uur per dag te ploeteren met als resultaat dat niet je site maar je eigen leven de grootste grap is geworden.
Rubriek(en): Tutti Frutti | Geen reacties »
« Previous Entries