Alles wat eenmaal van naam is veranderd zal voor eeuwig elke betekenis verliezen, dacht ik terwijl ik omhoog keek naar de neonletters ‘Spoedeisende Hulp’ boven de ingang van het Slotervaartziekenhuis.
Het was zeker niet de eerste keer dit jaar dat ik me gedwongen zag om mij te verplaatsen naar een ziekenhuisafdeling die vroeger als ‘Eerste Hulp’ omschreven zou worden.
Wat mij betreft had de afdeling niet tot ‘Spoedeisende Hulp’ omgedoopt hoeven te worden, want toen mijn kwaal zich voor het eerst openbaarde had ik heel braaf plaatsgenomen in zo’n prachtige dokterswachtkamer vol met rondrennende ADHD-plattelandskinderen die de muren overal tot waar hun handjes reikten met bacillen besmeurden, terwijl ik op een eigentijds meubel mocht plaatsnemen dat niet voor zitten bedoeld leek te zijn en daar werd ik gedwongen mijn tijd te doden met het kijken naar die ooit zo lieftallige moeders die nu met bleke en verbeten gezichten oude modetijdschriften zaten door te bladeren, zonder ook maar een enkele keer hun krijsend crapuul tot de orde te roepen.
Ik heb mij al jaren geleden neergelegd bij het feit dat medici graag stipte afspraken maken om de patiënt vervolgens toch minimaal één of twee uur te laten wachten. Vroeger ergerde ik mij daar wezenloos aan, totdat ik een keer op bezoek ging bij een arts die al twintig jaar met pensioen was. Ondanks het persoonlijke karakter van onze afspraak liet de man mij na een hartelijke begroeting toch zonder enige verklaring een vol uur in de gang wachten, terwijl ik hem door de openstaande deur van de zitkamer met zijn tuinman kon zien keuvelen over ditjes en datjes.
Op dat moment begreep ik dat wachten een noodzakelijk onderdeel was van een veel breder sadistisch spectrum dat al vroeg jongens en meisjes doet besluiten om niet straaljagerpiloot, filmster, of avonturier te worden maar hun leven in dienst te stellen van likdoorns, open ruggetjes, galstenen en kanker. Ergens in hun levens moesten ze deze onhandig gekozen levensvervulling wreken. Het voortdurend laten wachten van hun patienten was een effectieve zelftherapie.
Alle overpeinzingen ten spijt, stond ik nog steeds bij dat Slotervaartziekenhuis en vroeg ik mij af welke architect dat monstrueuze gebouw ooit op papier had gezet. Ik miste even mijn ex want die had de naam van de architect zo uit de mouw weten te schudden.
Ik voelde me wat onzeker. Ik stond daar niet bij Spoedeisende Hulp omdat ik een half uur geleden mijn pink op de zaagtafel was verloren. Er was aan mijn bezoek een veel trager traject voorafgegaan, zoals een volledig foute diagnose een week eerder bij die plattelandsdokter en een bezoek aan Amsterdam bij mijn vertrouwde huisarts die wel de symptomen, maar niet de oorzaak wist te bestrijden.
Inmiddels was mijn eerdere verblijf in de wachtkamer van de plattelandsdokter toch nog onverwacht productief gebleken, want ik had kennelijk van een van die snotkoters een koorts opgelopen die van geen wijken wist en mijn bed in een zompig moeras veranderde en mij dusdanig uitmergelde dat een arts aan huis gevraagd moest worden.
De man of vrouw zou ’s middags om twee uur verschijnen, maar er kwam niemand. Een telefoontje bracht duidelijkheid: ‘Er was wat tussen gekomen.’ Het bezoek werd verschoven naar half tien ’s avonds. Een laatste telefoontje na middernacht viel volgens de assistente gelijk met het moment waarop de medicus op weg naar mij was gegaan. Hier is hij of zij echter nooit gearriveerd.
Inmiddels was ik zelf wat diagnoses gaan stellen en dat ik een fikse bijholteontsteking had leek buiten kijf. Toen ik echter ’s nachts opeens kaarsrecht in bed zat met een stekende pijn in mijn kaak, besloot ik de volgende dag voor de zekerheid ook telefonisch een tandheelkundige te raadplegen en die wist gelukkig meteen wat er aan de hand was: een vergeten wortelpunt bij het verwijderen van een verstandskies. Dat leek me ook logisch omdat ik door een rare genetische kronkel over twee meer wortelpunten per kies beschik dan de gemiddelde Nederlander.
Zijn advies: ‘Ga even langs Spoedeisende Hulp en laat die wortelpunt verwijderen, dan kijken we na de Kerst verder.’
Aangekomen op het afgesproken tijdstip bij Spoedeisende Hulp, mocht ik wederom anderhalf uur wachten totdat een opgeschoten jongeman verscheen in een hagelnieuwe doktersjas, waar nog net geen kaartje aan hing met de tekst: ‘Succes met je carrière! Liefs, Mama.’
Hij harkte wat door mijn mond met haak en spiegel en zei dat het ’t verstandigste zou zijn om even een röntgenfoto te maken. Vervolgens verwees hij me niet alleen naar de verkeerde kant van het gebouw, maar ook nog eens naar de verkeerde verdieping.
Je krijgt dan wel wat te zien in zo’n Slotervaartziekenhuis. Mijn rokende vrienden roepen vaak hoopvol dat obesitas-patiënten de volgende slachtoffers gaan worden van de regeltjesmaffia, maar daar was bij het medisch personeel nog niets van te merken. Overal blozende gezichten; duidelijke niet-rokers, maar meer dan de helft van de verpleegsters kon niet frontaal een deuropening passeren.
Anderhalf uur later was ik dat toch bij de juiste röntgenafdeling. De tijd had daar niet stil gestaan. Ik moest in een soort ‘Beam me up, Scotty!’ constructie plaatsnemen en een rotor maakte een panoramische röntgenfoto van mijn kaak. Overigens niet zonder daarbij mijn pijnlijke rechterschouder, aanleiding van het eerste artsenbezoek, naar te schampen om vervolgens helemaal rauw langs mijn tot op dat moment nog gezonde linkerschouder te schrapen.
Een mens heeft nu eenmaal veel voor een goede gezondheid over, dus ik bedankte de röntgenoloog vriendelijk bij mijn vertrek en liet de eerder voorgenomen trap in zijn scrotum achterwege.
Beneden, bij mijn jonge tandheelkundige, was het inmiddels druk geworden. Overal waar ik keek zag ik mensen die hun wang vasthielden en met van pijn vertrokken gezichten naar de klok staarden. ‘Ach, daar bent u dan!’ zei de jongenman die heel sportief niemand voor had laten gaan in het uur dat ik zoek was geweest.
Hij liet mij een vlekkeloze foto van mijn onderkaak zien waar nergens een zelfstandig opererende wortelpunt te bekennen viel. ‘Niets aan de hand!’ zei hij bijna stralend. Ik wilde toch nog wat vragen stellen over de schreeuwende pijn die ik desalniettemin voelde maar een tweehonderd kilo zware assistente onderbrak mij: ‘Er zijn vandaag verder geen artsen en uh.. het loopt een beetje vol.’
‘Ach, stuur ze maar door, stuur ze maar door!’ riep de jongeman wijds gebarend met mijn röntgenfoto.
______________________________________________________
Deze bijdrage werd mede mogelijk gemaakt door:
Tramadol HCI 50mg (6x)
Nurofen 200mg (6x)
Paracetamol 500mg (4x)
Lorazepam 1mg (8x)
Op Twitter: Don’t forget to attend our event [Women of the World United for Syria] today in Trafalgar Square! – Males welcome too!!!
Het is fijn dat een mevrouw mij binnen 140 tekens weet uit te leggen dat ik welkom ben op de openbare weg, maar het is flauw om dat zo te stellen. Hier is iets aan de hand.
Laten we er even gemakshalve van uitgaan dat ik wakker lig van de positie van vrouwen in Syrië of waar dan ook in de wereld. Door het verheffen van mijn mannelijke stem zou ik impliciet aangeven dat die vrouwen niet voor zichzelf kunnen beoordelen wat het beste voor hen is. Dan ben ik een paternalist die zich de furie van militante vrouwen op zijn dak haalt. Niet dat een man daar veel voor hoeft te doen, maar toch…
Ik mag graag de draak steken met vrouwen en ik ben daar niet altijd even fair in, net zo min als vrouwen altijd even fair zijn wanneer ze mannen over één kam scheren.
Inmenging in andere culturen vanuit welke overweging dan ook blijkt echter zelden productief te zijn, anders dan als politiek instrument om impopulaire militaire acties goed te praten.
Ik denk nu even terug aan Golfoorlog 1. Er was eigenlijk niet veel enthousiasme in de Verenigde Staten om met een grootscheepse invasie Sadam Hoessein terug te slaan uit Koeweit, zeker niet van de kant van het vrouwelijk electoraat dat gemiddeld wat minder oorlogszuchtig is ingesteld.
Wat bedacht men toen de voorbereidingen van de invasie desalniettemin al in volle gang waren? Dat er op massale wijze verkracht werd in Koeweit door Sadam’s elitetroepen. Daarna was de kogel snel door de kerk. De invasie werd een feit en over verkrachtingen hoorde je verder vrijwel niets meer. Van slachtofferhulp was in ieder geval zeker geen sprake.
Mannelijke politici weten maar al te goed hoe ze moeten inspelen op de revolutionaire sentimenten bij vrouwen wanneer dat hen toevallig zo uitkomt.
Wanneer een hard core paranoïcus als Geert Wilders zich in een hoek gedrongen voelt, dan trekt hij steeds weer dezelfde kaart: die van de positie van de vrouw in de Islam. Dat hij zelf een postorderbruidje heeft doet er dan verder even niet zo toe.
Natuurlijk weet iedereen in zijn of haar hart wel dat er niet zoiets is als een gemene deler wanneer het de positie van de vrouw in de Islam betreft. Dat zal per land en per regio verschillen. Vrijdenkende Nederlandse vrouwen in de Randstad kunnen immers ook beter hun leven uitstippelen dan bijvoorbeeld hun Gereformeerde of Doopsgezinde zusters in Veenendaal of Putten.
Terugkerend op wat ik eerder al zei: wanneer ik als man denk te weten wat het beste is voor vrouwen, dan ben ik een seksist of op z’n minst een paternalist. Loopt een vrouw met dezelfde gedachten rond dan is zij een activist die bij wijze van spreke vandaag nog de Nobelprijs voor de Vrede moet krijgen.
Het is het vertrouwde meten met twee maten dat vrouwen nu eenmaal kenmerkt, maar los daarvan geloof ik echt niet in revoluties die van buitenaf komen.
Europese vrouwen hebben zelf voor hun kiesrecht gevochten en of ik nu vind dat zij daar regelmatig misbruik van maken of niet, dat blijft een goede zaak, het streven naar gelijkheid – of dat nu is tussen mannen en vrouwen of zwarten en blanken – heeft per saldo veel goeds voor onze maatschappij opgeleverd.
Er is niets mis wanneer men zich zorgen maakt over anderen die in een cultuur leven waar men zelf geen ervaring mee heeft of in oordeel uitsluitend afhankelijk is van kennis uit de derde hand, zoals onze steeds weer onbetrouwbaar blijkende media.
Als vrouwen in Syrië vinden dat ze onderdrukt worden, dan zullen ze zichzelf moeten bevrijden en dat zal een pijnlijke strijd worden, maar grote veranderingen in welke maatschappij dan ook leveren nu eenmaal zelden mooie plaatjes op. Gaan wij ze van buitenaf bevrijden dan zullen ze in ieder geval nooit leren voor zichzelf op te komen.
