Toegegeven, ik wist al heel lang dat ik een leesbril nodig had. Dus af en toe ging ik naar een café en vroeg de bardame om de pot met achtergelaten brillen. U heeft geen idee hoeveel mooie leesbrillen er in een uitgaansgelegenheid achtergelaten worden. Met een krantje op de bar begon ik ze te testen. De lelijke en modieuze gingen er het eerst uit. De overgebleven brillen probeerde ik dan uit door de krant te lezen. Had ik scherp beeld, dan bleef die bril voorlopig op mijn hoofd staan.

Nu kunt u zeggen dat je voor de prijs van een Wodka met 7-up in Amsterdam drie fijne leesbrillen bij de Blokker kunt kopen, maar dan heb je een bril die iedereen op heeft. Een bril zonder eigen leven, zeg maar. De laatste bril die ik in een café bemachtigde is mij dermate dierbaar geworden dat ik hem nog enkele keren heb laten repareren. En soms zette ik ‘m op als het niet nodig was, gewoon omdat het zo’n fijn brilletje was.

Tegelijkertijd wist ik dat ik veraf prima kon zien. Althans dat dacht ik totdat een jonger iemand me vroeg welke tram er aankwam. Terwijl ik voor mijn gevoel in de mist stond te turen en twijfelde tussen lijn 7 en lijn 1, had zij haar bril al uit haar tas gehaald en riep: “Het is lijn 1″.

Dat is toch niet ideaal voor een fotograaf. Ik moest denken aan de tijd dat ik bij de Utrechtse Foto- & Afdrukcentrale werkte en daar had ik een baas die ontkende aan een bril toe te zijn en hij keurde vrijwel al mijn afdrukken af, omdat ze onscherp zouden zijn. Uiteindelijk ben ik op het hoogst mogelijke contrast gaan afdrukken, zonder een enkel grijstoontje, en toen ging hij wel morrend akkoord met mijn werk.

De laatste tijd kreeg ik ook wel eens klachten dat ik de sharpen-optie in Photoshop iets te gul gebruikte, dus vandaag ben ik maar eens naar mijn naamgenoot Hans Anders geweest. Ik viel met mijn neus in de boter, want ze hadden net actiedagen.

Na wat gepiel met boven afgebeelde apparatuur bleek ik in het geheel niet zo goed te zien, ook veraf niet, en bovendien ook nog eens astigmatisch te zijn, wat dat ook moge inhouden.

Eerst mijn tanden en daarna mijn haar naar de Filistijnen en ik was al jaren voorzien van een kunstheup die ze toch maar heel gul, ondanks mijn bescheiden levensverwachting, geplaatst hadden. Nu nog eens twee brillen. Een voor dichtbij en een voor veraf.

Ik had natuurlijk een dubbelfocus exemplaar kunnen kiezen, maar dan had ik me toch echt definitief oud gevoeld. Nu kies ik ervoor om die brillen steeds maar weer te gaan lopen zoeken, omdat mijn korte termijn geheugen ook wat minder wordt.

Met mijn geestesoog is (nog) niets mis. Ik zie de taferelen nu al voor me. “Waar ligt die godvergeten bril nu weer?! Nee, niet die! Die andere!”

Netwerken

De man had de basis van zijn vermogen gelegd in de Tweede Wereldoorlog als slager door o.a. worstennat dat op de bon was met water aan te lengen. Na de oorlog begon hij panden op te kopen en die per kamer aan studenten door te verhuren. Bij zijn dood bezat hij iets van vijftig monumentale panden op A-locaties in het hart van de stad.

Het was een goedlachse man die altijd in driedelig kostuum door het leven ging. In mijn herinnering was geld zo’n beetje zijn enige gespreksonderwerp. Hij had een even moddervet zoontje dat sprekend op hem leek en ook al in een pak liep op zijn achtste levensjaar.

Omdat hij nu eenmaal mijn neef was, werd ik vaak met hem opgescheept tijdens verjaardagen en andere feestelijkheden binnen de familie.

Hoogtepunt van de avond in het huis van mijn oom was het klaverjassen om centen. Ik bedoel dit letterlijk. We hadden ze toen nog; munten van een cent.

Ik was zeven, mijn neefje was acht. Hij mocht om geld spelen, ik niet. Dat gaf een enorm buitengesloten gevoel, hoewel ik een hekel had aan kaarten. Het wekte ook mijn ergernis op dat mijn neefje alles wat zijn vader zei vrijwel letterlijk herhaalde met een grote blik van bewondering in zijn ogen.

Op een van die avonden vond ik het opeens toch wel gezellig. Of ik was het zat om de hele avond lang met mijn moeder en mijn tante in de voorkamer te zitten, dat kan ook.

Midden in de avond veegde mijn oom plotsklaps de kaarten bijeen en beëindigde het spel. “Waarom?” vroeg ik.

“Moeder de vrouw vindt dat het tijd is.” Ik keek naar de voorkamer, maar zag dat zij nog geanimeerd in gesprek was met mijn moeder.

“Dat moet u toch zelf bepalen wanneer u ophoudt te spelen?” zei ik met alle eigenwijsheid van een Montessori-koter. Er barstte een daverend gelach uit aan tafel en toen dat eindelijk uitgestorven was, keek mijn neefje me lachend en tegelijk minachtend aan. “Ik begrijp het echt niet,” zei ik nog eens ten overvloede.

“Nou,” antwoordde het neefje stralend. “Daar kom je dan later wel achter als je zelf een vrouw hebt.” Weer barstten de kaarters in lachen uit.

Ik was nu inmiddels woedend. “Als ik later groot ben, dan ga ik nooit doen wat mijn vrouw van mij vraagt!” Er volgde nog meer hatelijk gelach en ik stormde de trap op naar mijn kamer.

Mijn neefje groeide op tot een perfecte kopie van zijn vader en werd registeraccountant. Hoe hij zelf in de praktijk met vrouwen omgaat is voor mij niet na te gaan. De laatste keer dat ik hem zag was hij bijna veertig en nog steeds vergeefs op zoek naar een vrouw.

Ik heb me aan dat voornemen van die avond gehouden. Ik ben dan ook vaker gedumpt door vrouwen dan me lief is.

Netwerken

Ik moest denken aan mijn jeugd – een bezoek met mijn moeder aan een Katholieke Kerk op zondagochtend ergens in Gelderland. Mijn moeder bleek bij aankomst de enige vrouw te zijn die geen hoed op had. Ze had gewoon niet aan een hoed gedacht bij vertrek van huis. Zelfs vrouwen die wegens armoede geen hoed bezaten, hadden in deze kerk ondanks het stralende weer toch op zijn minst een opvouwbaar regenkapje op. Zo ging dat. Niemand wist waarom.

De priester die de Heilige Mis opdroeg, had mijn moeder al een paar corrigerende blikken toegeworpen en daarbij naar zijn eigen hoofd gewezen. Mijn moeder en ik hadden op dat moment niet kunnen voorzien dat de priester van de preek gebruik zou maken om een tirade over “gebrek aan respect” ten beste te geven, waarbij hij veelvuldig naar mijn moeders onbedekte hoofd wees.

Na de preek begreep ik overigens nog steeds niet waarom het een zonde was als vrouw geen hoed droeg in het bijzijn van Onze Lieve Heer.

Toen moest het dus, en nu mag het weer niet.

Jaren later mocht ik om eenzelfde vage reden niet in een spijkerbroek en T-shirt het Vaticaan binnenlopen zonder eerst bij een lage geestelijke een ondoorzichtige plastic regenjas te huren.

Mijn ex vond altijd dat hoofddoekjes juist verplicht moesten worden. Zelf had ze vrij dun haar en al die Mediterrane vrouwen voorzien van lang golvend haar riepen een gezonde jaloezie bij haar op.

Zelf vind ik die hoofddoekjes wel aantrekkelijk, vooral als ze in kleurtjes komen en met de nodige sieraden gecombineerd worden. Zelfs in het zwart in ieder geval een stuk aantrekkelijker dan een geblondeerde Limburger die denkt Engels te kunnen spreken en Nederlandse jongeren van Marokkaanse afkomst – al vlot babbelend op een Amerikaans televisiestation – voor “barbers” uitmaakt in plaats van het woord “barbarians” dat hij in gedachte had.

Nu snap ik wel dat het woord barber/kapper hem voor in de mond ligt met zijn wekelijks gevecht tegen halogeenlampen en de uitgroei, maar het blijft tenenkrommend dat zo’n non-valeur in de politiek furore kan maken.

Het woord gedoogsteun kan ik inmiddels ook al niet meer horen. Wat is dat anders dan wurgsteun? Dat blondje kan blijven blaten en ophitsen naar believen, terwijl VVD en CDA zijn geloofwaardigheid niet al te mondig in twijfel kunnen trekken, omdat ze direct en indirect afhankelijk van hem zijn.

Wat een zootje weer.

Netwerken

Mijn leven lang heb ik de draak gestoken met kalende mannen, terwijl ik zelf vrijwel nooit een enkele haar verloor. Ja, het wilde wel eens gebeuren dat ik in dronkenschap mijn linker- of rechterslaap met de vlam van mijn aansteker raakte, waarna wat geknetter weerklonk, maar dan haalde ik gewoon even mijn hand door mijn haar en dan was alles weer op orde. Ik had namelijk dun, maar ongelofelijk veel haar.

Het is even wennen om over mijn haar in de verleden tijd te praten en het is ook nog niet zo ver dat ik tubes bruin nodig heb om mijn schedel op kleur te houden met de rest van mijn hoofd, maar huis en bed liggen vol met mijn haren, terwijl ik toch vrijwel dagelijks de stofzuiger hanteer.

Ik ben heel netjes opgevoed in een nichtenhuishouding, dus ik zal nooit vergeten om op de tast even met mijn hand door mijn haar te gaan om te controleren of “het” nog goed zit. Doe ik dat nu dan kan ik meteen een handvol levenloos haar naar de vuilnisbak dragen.

Die hardnekkige gewoonte zorgt dat ik veel lichaamsbeweging krijg de laatste tijd.

Eerst leefde ik in ontkenning. Ik liet mijn haar juist groeien zodat ik het in een staartje kon dragen. Daarmee dacht ik heel slim het haar van voren over de doorschijnende plekken te kammen en vervolgens met de stevigste gel goed vast te plakken.
Daar kon ik mee leven, dacht ik. Tot het moment kwam dat ik bij wijze van controle met mijn camera een foto van mijn achterhoofd maakte en zag dat ik de kaalheid eerder accentueerde dan verhulde. Ik had de foto met een heel gemene flitser gemaakt wat het aanzicht nog verergerde.

Zou ik een levensbedreigende ziekte hebben gehad, dan had ik keurig gewacht tot de huisarts terug was van vakantie om zijn hulp in te roepen, maar nu was drie dagen wachten opeens teveel en zocht ik mijn heil op http://www.huidinfo.nl/haaruitval.html.

Hoewel mijn kruin op het achterhoofd altijd al een zwakke plek was, viel mijn haar niet alleen op die plek uit. Het was daar wel beter zichtbaar. Nu kon ik overal opeens plukken haar uit mijn schedelhuid trekken, alsof ik weken zonder beschermende kledij in een oude, Russische kerncentrale had gelogeerd.

Op huidinfo.nl leerde ik dat zoiets “diffuus uitvallen” heet. De zelfdiagnose was snel gesteld. Ik heb “telogeen defluvium”. Dit kan 2-4 maanden na “momenten van ernstige psychische stress” ontstaan en het goede nieuws is dat het haar weer terug komt. Het slechte nieuws is echter dat het herstel ongeveer een jaar duurt en vrijwel nooit volledig is.

Dat wordt dan wat, want ik ervaar mijn hele leven al sinds mijn geboorte als “ernstige psychische stress”. Zelfs slapen valt voor mij in die categorie door de vele nachtmerries die ik heb.

Verder zoekend op de wereldwijde stekkerdoos vind ik nog meer oorzaken van acute haaruitval zoals langdurig alcoholmisbruik. (Schuldig.) Of een rigide dieet. (Schuldig, ik ben meer dan twintig kilo afgevallen in drie maanden.)

Afijn, het komt allemaal een beetje ongelegen, net nu ik heb besloten (weer eens) mijn schreden te zetten op het liefdespad. Volgens mij moet ik het bij leeftijdsgenoten van de Beatlesgeneratie van mijn haar hebben, niet van mijn mooie karakter.

Wat me echter nog het meest stoort is dat ik een boek aan het samenstellen ben waarin onder andere mijn foto’s worden geplaatst die ik van stellen op middelbare leeftijd heb gemaakt. Het merendeel van de mannen in die serie heeft zijn hoofd geheel kaal geschoren, waardoor ze eigenlijk allemaal een beetje op elkaar lijken en niet naast elkaar te plaatsen zijn met als gevolg dat een derde van de serie onbruikbaar is.

Nu maar snel op zoek naar iets anders dan kaalheid om vervelende mannen mee te kleineren.

Hoe dan ook, ik had het verdiend.

Netwerken

Ze wees naar de overkant waar Braziliaanse meisjes in lichtgevende groene en oranje bikini’s voor de ramen stonden. Een van hen had een zware gettoblaster die voluit stond opdat de anderen ook mee konden genieten.

“Dat kan toch niet!” zei Tessa. “Moet je zien hoe die meiden met hun kont staan te schudden! Dat heeft toch niets met het vak te maken. Die meiden zijn gewoon geil!”

Ze sprak het woord geil uit met een gezicht of ze zojuist met blote voeten in iets vies was gestapt.

“Misschien hebben ze het gewoon naar hun zin,’” opperde ik voorzichtig.

“Nee, het is die verrekte hitte. Iedereen is meteen geil. De klanten ook, alleen zie je die hier nu even niet. Teveel aandacht thuis of op het werk van de amateurtjes. Klote hitte! Geef mij maar stortregen op maandagochtend en een boekhouder met een veel te dunne regenjas. Dat is pas handel!”

Ik voelde dat haar oorspronkelijke luchtige humeur op het punt stond om te slaan en stelde tegen beter weten in toch nog een laatste vraag: “Maar, Tessa, jij moet toch toen je jonger was bij de juiste man ook wel eens geil zijn geworden?”

“Moi?” Ze wees naar haar in stevig katoen verpakte boezem en het was goed te merken dat ik de verkeerde vraag had gesteld.

Ze prikte met haar vinger in mijn borst. “Weet jij, mijnheer de Koekenpeer, dat ik goud geld had kunnen verdienen als stukadoor? Zoveel plafonds heb ik liggen bestuderen. Maar dit is nu eenmaal mijn werk en er moet voor ’s avonds thuis ook nog wat overblijven, als je begrijpt wat ik bedoel, en dat is wat die jonge meiden niet snappen. Die kunnen geen vent houden. Ja, voor een rondje om de gracht met hun kop naast de versnellingspook.”

Met een klap trok ze haar deur dicht. Het was tijd om door te lopen.

Netwerken

Mijn paspoort was twee jaar verlopen. Ik ben van de oude stempel en dat mocht vroeger. De verandering in regelgeving was mij ontgaan. Ik ben niet zonder fouten.
Ook had ik de laatste 5 jaar niet ingeschreven gestaan in Amsterdam. Daar waren allerlei goede redenen voor en ik ben niet de enige inwoner van Amsterdam die dat overkomen is.

Mijn pleidooi voor een nieuw paspoort was vergeefs. Haar “Nee” was fout- en accentloos, waarna ze naar achteren vertrok en terugkwam met de tekst:

“Hun zeggen dat dah nie ken.”

Voor mij stond een weigerende vertegenwoordiger van de stad met de meeste kapsones van Nederland en het enige wat ik kon zien was een slecht Nederlands brabbelende aap die ze ergens in de Kongo hadden gevangen en vervolgens blond hadden gespoten.

Afijn, wij Nederlanders zijn niet voor een gat te vangen dus ik kreeg na veel gezeur een formulier mee waarmee ik naar Den Haag kon om aan te tonen dat ik de laatste vijf jaar wel degelijk in Nederland was geweest.

Waarom eigenlijk vroeg ik mij opeens af. Stel dat ik vijf jaar ergens anders had gewoond dan in Nederland? Mag dat dan niet? Of had ik toestemming aan Maxime Verhagen moeten vragen? Zodat hij kon zeggen: “Toe maar jongen, als je maar op tijd terug bent, want Nederland kan niet zonder querulanten. In de marge, dan. Bij mij op het werk zitten er eigenlijk al teveel.”

Een afspraak maken in Den Haag lukt niet. Ze onderstrepen nog eens dat deze week alleen al zes Amsterdammers zijn teruggestuurd. Verlopen paspoorten zjn een zaak van de gemeente Amsterdam. De gemeente Amsterdam speelt het balletje terug naar Den Haag. Heen en weer, heen en weer, zonder enige progressie.

Het makkelijkst zou zijn als de nieuwe gemeente waar ik mij (tijdelijk) in zou willen schrijven dat ook zou doen zoals de wet dat nu eenmaal voorschrijft, maar zij weigeren mensen met een “ongeldig legitimatiebewijs”.

Het laatste advies van de gemeente Amsterdam is dat ik mijn Nederlanderschap ga bewijzen bij de vreemdelingendienst. Dat is ook een vernedering, zeg! Ik schaam me kapot een Nederlander te zijn en nou moet ik nog eens gaan aantonen dat ik het echt ben ook.

Op de een of andere manier lijkt het me een beter idee om het consulaat van Libië binnen te vluchten en daar politiek asiel aan te vragen.

Netwerken

Al lang voor de immigrantenstroom hadden we dit probleem al in Nederland en toen lag niemand er wakker van.

Neem nou de Friezen, tweetalig opgevoed – ook al onder druk van taalfanatici die de cultuur van het Heitelan (vaderland) Friesland met vuur en zwaard verdedigden.

Men hoeft niet vaak naar Friesland af te reizen om te weten dat de meeste Friezen geen foutloos Fries en geen foutloos Nederlands kunnen spreken. Ze brabbelen wat binnensmonds tussen die twee talen door. In het beste geval is hun Nederlands correct, maar dan spreken ze de woorden zo merkwaardig uit dat er alsnog een tolk aan te pas moet komen.

Hetzelfde gaat op voor de Limburgers, al doen ze nog zo hun best Nederlands te spreken. Ze kunnen het gewoon niet. Hun mond staat geen seconde stil zoals het praatgrage Zuiderlingen betaamt, maar de meeste beschaafde mensen verstaan er geen woord van en moeten zich vernederen door in het Limbostaans 25 keer “Wablief” te zeggen voordat ze in de gaten krijgen dat de Limburger iets simpels wil zoals gebruik maken van hun toilet.

Wat me echter nog het meest verbaast is dat zij die het liefst alle allochtonen zouden willen repatriëren, zich het hardst maken voor het aanpakken van taalachterstand. Waar is de logica? Leer die mensen Duits of Engels. Dan zijn ze zo weg, op zoek naar beter werk onder betere omstandigheden. Naar een land waar men politici die aanzetten tot volkerenhaat gewoon boetes opleggen of beter nog in de gevangenis zetten.

De Nederlandse taal is morsdood en erger: het is een taal die in Europees verband steeds meer op een nutteloos Duits dialect gaat lijken dat door niemand begrepen wordt. Ja, op dat ene enkele woord “apartheid” na.

En dat woord hebben we al niet eens zelf verzonnen. Maar we beginnen het copyright door ons maatschappelijk gedrag wel aardig te verdienen.

Netwerken

Ze doelen daarmee niet op de boven mijn cv geplaatste gekookte varkenskop, die cineasten en fotografen boven de dertig nu eenmaal kenmerkt – om Gerard Reve eens vrij te citeren – maar op de hoeveelheid naakt in mijn werk.

Naakt = neuken + neuken = lachuh!!!

Met de uitspraak dat ik niet veranderd zou zijn doelt men op het feit dat ik in mijn leven nogal stevig in de rondte heb geneukt. Zelf ben ik daar in het geheel niet trots op, maar als die vroegere obsessies van mij bij een ander een glimlach op het gezicht weten te toveren, dan vind ik dat best.

Ga ik zelf uitleggen waar mijn werk over gaat, dan wordt het nog ingewikkelder en valt er helemaal niets meer te lachen, dus u mag hier afhaken.

Ik zie mezelf bovenal als een studiofotograaf. Zo veilig als ik mij in de studio voel, zo onzeker beweeg ik mij op locatie. De zon doet nooit wat ik wil, ik kan benodigde accessoires in mijn cameratas nooit snel genoeg lokaliseren en bovenal heb ik het benauwende gevoel de situatie niet in de hand te hebben.

Nu werken de meeste studiofotografen in opdracht aan afgeronde producties die misschien, zoals in de reclame vaak gebeurt, jaarlijks of per seizoen terugkeren.

Voor mij gelden andere wetten. Ik kies mijn eigen projecten en besluit daar zo lang als ik gemotiveerd blijf aan door te werken. Die projecten zijn slechts ten dele gebaseerd op een thema. Eerder heb ik een specifieke groep mensen op het oog. Zo’n project kan een jaar duren, soms wel twee jaar totdat ik mijn project volledig heb uitgeput. Geen seconde eerder, want mijn hoofd heeft bij het starten van zo’n project met honderde vragen vol gezeten en die vragen moeten beantwoord worden, coûte que coûte.

Wie stevig in de rondte heeft geneukt, heeft geen ervaring met een levenslange relatie en zelfs de korter durende relaties blijken vaak achteraf toch niet zo diepgaand te zijn geweest. Ik lijd niet onder die conclusie, want ik realiseer me tegelijkertijd dat ik wel oorverdovend veel lol heb gehad in het mislukken als keurig aangepaste, professionele echtgenoot.

Het lag eigenlijk voor de hand dat ik vroeg of laat een project zou aangaan waarin stellen die lang samen zijn centraal zouden staan. Op de een of andere manier heb ik ervoor gekozen niet huis aan huis te gaan aanbellen om keurige mensen op de bank te fotograferen, maar heb ik mij voornamelijk gericht op een groep mensen van middelbare leeftijd die zichzelf als “swingers” omschrijven.

Ze hebben hun eigen taal. Ze praten over wappen of niet wappen, ze gebruiken het woord “klik” vaker dan mijn camera het geluid kan reproduceren. Ze weten precies wat een “verdwaalde hand” is en alle vrouwen zijn vanaf hun jeugd al “bischierig” en vrijwel alle mannen homofoob.

Deze mensen wijken verder vrijwel niet af van de gemiddelde Nederlander. Ze zijn meestal op middelbare leeftijd, de kinderen zijn (bijna) de deur uit en zij storten zich met overgave op wat zij vermoeden dat zij in hun leven tekort zijn gekomen. Een volmaakt legitieme actie, wat mij betreft.

Omdat ik echter zelf qua seks in mijn leven zeker niets tekort gekomen ben, was het wel zwaar om de logica achter hun gedachten te volgen. Ik denk dat ik zo’n 40 stellen op bezoek heb gehad, waarvan ik er 30 (?) heb gefotografeerd.

Hoewel ik deze serie een van de meest fascinerende vond van mijn carriere tot nu toe en mij opperbest voelde, bleek ik al snel op de zenuwen te gaan werken van mijn meest directe omgeving.

Vraag nooit iemand die aan het bevallen is van een negenponds baby om er even de rem op te zetten. Ik werd zo godvergeten kwaad dat ik de studio, tevens mijn onderdak, heb verlaten en vooralsnog niet meer ben terug gekeerd. Nu meer dan twee weken later ben ik nog steeds razend.

Naar de foto’s durf ik niet eens meer te kijken. Opeens snap ik waarom die langere projecten zo uitputtend kunnen zijn. Ik heb me wel al die tijd moeten verplaatsen in zaken die mij eigenlijk niet zo bezighouden. Ik was voortdurend niet op zoek temidden van compulsieve zoekers. Men kan een hoop op mij tegen hebben, maar ik weet altijd precies wat ik zoek en op die ene missende sok na vind ik ook steevast wat ik zoek.

[ wellicht bij een andere gelegenheid meer ]

Netwerken

Ergens op het hoogtepunt van de recessie heb ik in blinde overmoed gesteld dat het door mij in 1996 opgerichte Amea tegen de wetten van de verdrukking in uitgebreid zou worden. Twee maanden later dan aangekondigd is me dat gelukt. Die overschrijding van de deadline heeft niemand echt verrast, maar zelf zit ik nog steeds met open mond en grote ogen naar het resultaat te kijken. Ik roep namelijk wel eens vaker wat als het om Amea gaat. In de praktijk blink ik echter meestal uit in passiviteit als het die site(s) betreft. Nu staat die immense site toch maar in de top drie van Google te schitteren op meer trefwoorden dan ik hier kan weergeven.

2009 was het eerste volle jaar dat de site geen enkele inhoudelijke update kende, terwijl het bezoekersaantal bleef stijgen. Een luxeprobleem, maar echt motiverend is het niet na vijftien jaar aan zo’n site gewerkt te hebben in de waan dat al je mooie inspanningen direct gekoppeld waren aan de hoogte van het aantal bezoekers.

Daarnaast vond ik dat Amea genoeg navolging had gehad in bijna gelijknamige sites met vrijwel identieke content, dus ik verplaatste al mijn energie naar de fotografie en meer dan eens stond ik op het punt de stekker uit die sites te trekken. Waarschijnlijk werd ik daarbij een handje geholpen door het feit dat ik tot driemaal toe ergens als The Pope of Erotic Art werd omschreven.

Verbluffend eigenlijk, als je zo’n site ooit als grap hebt opgezet. Mensen twijfelen vaak of het wel zo is gegaan, maar alleen die naam al: World Museum of Erotic Art. Die kan toch door niemand serieus genomen worden? Toegegeven, ik ben niet altijd een voorloper op het vlak van goede smaak, maar die naam gaat zelfs mij te ver. Dat ik er vervolgens nog eens schaamteloos “AMEA” aan toe heb gevoegd (afkorting van Amsterdam Museum of Erotic Art) zodat de site boven aan alfabetisch geordende directories eindigt, zou ook veelzeggend moeten zijn.

Toch was dat in 1996 genoeg om door Yahoo en het Louvre erkend en gelinkt te worden.

Inmiddels ben ik wel bijzonder trots op de nieuwe site en bloeit mijn enthousiasme weer volledig op. Mijn levenspartner vond – achteraf – dat ik mijn prioriteiten ergens anders had kunnen leggen, maar zo iemand naast je die met gepaste regelmaat in de contramine is heeft ook z’n charme. Anders was ik mogelijk gesmoord in de complimenten, zonder daarbij op de nivellerende steun van een betrouwbare tegenhanger te kunnen terugvallen.

Er is immers – met de Nederlandse politiek als grote uitzondering – te weinig beenruimte voor kleine mensen met grote gedachten. Daarom zou ik als oude man tot slot een wijze raad willen geven aan jonge mensen die met content, graphics en code op de wereldwijde stekkerdoos gaan werken.

Begin NOOIT aan een site als grap. Alles wat op het Internet met lariekoek als hoofdschotel geserveerd wordt, kan niet anders dan een succes worden en voordat je het weet zit je bijna twee decennia later nog met een stijve rug in een bureaustoel 16 uur per dag te ploeteren met als resultaat dat niet je site maar je eigen leven de grootste grap is geworden.

Netwerken